نقد صوفی نه همه صافی و بیغش باشد                       ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

لیکن صوفی حتی آنجا که بدون تزویر و ریا در طریقت خویش و به هر حال بر وفق آداب مترسمان اهل خانقاه – اما عاری از داعیۀ رهنمایی و دستگیری – نیز سلوک می کند؛ نه فقط در نزد رند جهانسوزی چون حافظ در خور تعریض و اعتراض است بلکه نزد زاهد رسمی و فقیه متشرع نیز آنچه اقوال صوفیه محسوب می شود ، محل انکار است از این روست که متشرعه و فقها غالباً طریقه صوفیه را در خور نقد یافته اند.